José Carlos Somoza

Jedyny raj, jaki istnieje na ziemi, jedyny, który naprawdę zasługuje na tę nazwę, polega na tym, że można żyć obok osoby, którą się kocha.

Słyszała w swoim życiu wiele komplementów i widziała wiele spojrzeń spoczywających na niej, ale ani jedne, ani drugie nie sprawiały jej przyjemności, ponieważ nigdy nie odnosiły się do osoby czującej i myślącej w jej wnętrzu, tylko do doskonałych kształtów jej ciała. Żyła, jakby była zamknięta w jakimś olśniewającym posągu. Jednak w ciemnej samotni swojego umysłu uważała się za brzydką i nędzną istotę.

Życie ma swój początek w słowie i do niego powraca.

Doświadczenia mogą wryć się w naszą pamięć na zawsze, co nie przeszkadza, choć brzmi to paradoksalnie, że szczegóły, które z nich zapamiętujemy, bywają nieistotne, oderwane, a nawet głupie* Dzieją się rozmaite rzeczy. Jest to jedyna niezawodna mądrość, jaką można się poszczycić w tym życiu. Nie trzeba być wielkim naukowcem, żeby ją posiąść. Czujesz się dobrze aż do dnia, kiedy twoje zdrowie rozsypuje się jak domek z kart; planujesz coś starannie, ale nie jesteś w stanie uwzględnić wszystkich ewentualności; przewidujesz, co się wydarzy w ciągu najbliższych czterech godzin, i zaledwie pięć minut później twoje przewidywania biorą w łeb. Dzieją się rozmaite rzeczy. (…) Czasami dzieją się rzeczy, które są jak granice: z jednej strony jest przed, z drugiej po.

Przez całe życie źle znosiłem poniedziałki. To tylko dowód, że się nie zestarzałem.

Historia nie jest przeszłością. Historia już się wydarzyła, a przeszłość wciąż się dzieje. (…) Jesteś, bo byli inni. (…) Nawet ty sama jesteś twoją własną przeszłością. (…) Przeszłość stanowi naszą teraźniejszość. To nie jest zwykła „historia”; to coś, co właśnie się staje. Nie możemy tego zobaczyć, poczuć ani zmienić, ale towarzyszy nam przez cały czas jak widmo. I decyduje o naszym życiu, a może nawet o śmierci. (…) „Przeszłość nie umarła.” (…) Jest w stanie nas zabić.

Tak naprawdę ważne było tylko to, czy potrafiło się ujarzmić rzeczywistość.

Groza posiada punkt, z którego nie ma odwrotu.

Wiesz co się kryje pod logos? Ślepy traf. Słowa rodzą rzeczy, to prawda, ale bez związku z ich znaczeniem. To, co naprawdę się liczy, to przypadkowa kolejność. Jak gra w domino wśród ślepych graczy: rząd kostek może nie być właściwie ułożony, lecz i tak utworzy jakiś obraz. I to właśnie nas martwi…Ponieważ każde zdanie wypowiedziane przypadkiem może mieć katastrofalne skutki. Nie wymówiono jeszcze na świecie wystarczającej ilości słów, by poznać do końca to, co mogą one wywołać. Wysiłek zmierzający do narzucenia pewnej hierarchii jest godny uznania, ale niemożliwością, nie-moż-li-wo-ścią jest kontrolować wszystko.

Zapewniam (…), że nie ma znaczenia, ile czasu upłynęło: tragedie są zawsze młode.

Jeśli niebezpieczeństwo wydaje się znikome, to naprawdę nie jest znikome.

Żyjemy w wieku sekt.