Jonathan Carroll

Wszyscy są biurokratami. Jedni w garniturach, drudzy w sutannach, ale wszyscy muszą pytać o zdanie swych szefów.

Istnieje równowaga i istnieją skrajności. Są różne dla różnych ludzi, ale każdy ma wyznaczoną granicę. Jeśli ją przekroczy, chciwość eksploduje na wszystkie strony niczym bomba.

Czas obgaduje nas za plecami. Na pozór jest przyjacielski i logiczny, zawsze bez wahania daje z siebie więcej. Ale gdy nie patrzymy, kradnie nasze życie i tym skradzionym kawałkom mówi o nas źle.

Mój wuj Paolo jest księdzem. Twierdzi, że im sympatyczniejsi my, świeccy, będziemy dla osób duchownych, tym ładniejsze kwatery otrzymamy w niebie.

Z porażki można się śmiać tylko parę razy. Potem staje się nudna, frustrująca i przechodzi w trwałą klęskę.

Na początku romansu człowiek zawsze ładnie pachnie i pamięta o dobrych manierach.

Miłość i dobrych ludzi wszędzie można znaleźć.

Kierunek naszego życia mogą zmienić i na zawsze ustalić pojedyncze wydarzenia.

Gdyby na tym świecie panowała sprawiedliwość, wszyscy dostawalibyśmy o wiele więcej mandatów od policji – za przechodzenie przez ulicę na czerwonym świetle, za zbyt szybką jazdę samochodem, za zaśmiecanie trawników. Żądamy sprawiedliwości tylko wtedy, kiedy nam się opłaca, a zazwyczaj tak nie jest.

Choć życie nigdy nie jest sprawiedliwe, to jednak bywa interesujące.

Świat niczego od ciebie nie potrzebuje, ale ty musisz mu cos dać. Dlatego żyjesz. Jeśli się teraz zabijesz, udowodnisz, że większość ma rację – niczym się nie wyróżnisz od miliardów innych czaszek, które leżą pod ziemią. Jeśli dasz coś światu, nawet nietrwałego, wygrasz.

Ilekroć spełnia się twoje marzenie, postępujesz jeden krok w stronę Boga. Ale im bliżej jesteś, tym lepiej Go widzisz, i może okazać się, że jest zupełnie inny, niż sobie wyobrażałeś.