Haruki Murakami

Przyjaźń to samoistne zjawisko, które nie wymaga pośrednictwa osób trzecich.

Ludzie zostawiają swoje ślady w miejscach, które najbardziej do nich pasują.

Przyciągamy się wzajemnie i oddalamy bardzo naturalnie, jak planety zawieszone w ciemnej przestrzeni kosmosu.

Kiedy ludzie oczekują czegoś od życia (Czy są tacy, którzy nie oczekują?), życie wymaga od nich więcej danych. Do sporządzenia dokładnego diagramu potrzeba więcej punktów. Bez tego nie otrzyma się żadnej odpowiedzi.

Każdy czasem traci z oczu siebie samego.

Człowiek to jednak dziwne stworzenie. Może się postarzeć w jednej chwili. To niesamowite. Dawniej myślałem, że ludzie starzeją się stopniowo, rok po roku (...). Ale tak nie jest. Starzeją się w jednej chwili.

Ciemność bez względu na powód swego istnienia, jest straszna i przerażająca. Pochłania człowieka dokładnie, wykrzywia jego istnienie, rozrywa i niweczy. Kto czuje się bezpieczny w absolutnej ciemności? Kto wierzy w potrzebę istnienia ciemności? W ciemności wszystko łatwo się wygina, przekręca, znika. I pustka będąca istotą ciemności wszystko pochłania.

Na świecie są rożne sposoby tracenia czasu.

Jeżeli się wytęży słuch, słychać głos pragnień. Jeżeli się wytęży wzrok, można je zobaczyć.

Człowiek z klasą nie rozdrabnia się nad sprawami pieniędzy.

Kiedy przekroczy się pewną granicę, nawet bardzo podejrzane rzeczy nie dadzą się zmierzyć zwykłą miarą zła i dobra, ponieważ rodzą się tam indywidualne niezależne iluzje, które zaczynają funkcjonować jak zwykły produkt.

Jesteśmy wyjątkowo niedoskonałą, nieokazującą skruchy rasą.