George R.R. Martin

Miłości nie można zjeść, kupić za nią konia ani ogrzać nią swych komnat w zimną noc.

Nigdy nie lubiłem pouczania. Może o tym zaświadczyć całkiem sporo nieboszczyków.

Miecz jest wart tylko tyle, co ten, kto nim włada.

– Niektórzy myślą dlatego, że boją się działać.

– Między strachem a ostrożnością jest różnica.

Mężczyźni mają blizny, kobiety sekrety.

Ludzie z Cytadeli już od stuleci otwierali ciała umarłych, żeby poznać naturę życia. Ja zapragnąłem poznać naturę śmierci i w tym celu otwierałem ciała żywych.

– (…) Ale co za pożytek ze świecy, która nie daje światła?

– To jest lekcja (…). Ostatnia lekcja, jaką musimy opanować, zanim włożymy na szyję łańcuch maestera. Szklana świeca ma symbolizować prawdę i naukę, które są czymś rzadkim, pięknym i kruchym. Nadaje się im kształt świec, aby nam przypomnieć, że maester musi być źródłem światła wszędzie, gdzie służy, a są ostre po to, byśmy pamiętali, że wiedza jest niebezpieczna. Mędrcy mogą stać się aroganccy z powodu swej wiedzy, a maester zawsze musi być skromny. Szklana świeca przypomina nam również o tym. Nawet gdy złoży już śluby, wdzieje łańcuch i wyruszy na służbę, będzie pamiętał, jak czuwał w ciemności i w żaden sposób nie był w stanie zapalić świecy… albowiem nawet dla tych, którzy posiedli wiedzę, niektóre rzeczy nie są możliwe.

Ludzie honoru często robią dla swych dzieci rzeczy, których nigdy by nie zrobili dla siebie.

Lepsze złoto w sakiewce niż złoto w przyszłości.

Kiedy słońce zajdzie, nie zastąpi go świeca.

(…) stare opowieści są jak dawni przyjaciele, których trzeba od czasu do czasu odwiedzać.

Jeśli coś zginie, wszyscy zawsze spoglądają na mnie, od czasu, kiedy zgubiłem tego konia. Jakbym mógł coś na to poradzić. Koń był biały i padał śnieg, no to czego się spodziewali?