Emil Cioran

Oto czego się nauczyłem, gdy straszliwa ciekawość wciągała mnie w meandry losów: tylko w martwych wodach odbijają się zwłoki myśli.

[...] miłość - to najstraszliwsza spośród rzeczy nieuchronnych.

Odchodząc, zapominasz siebie. Idąc, jesteś kimś innym - będąc, już więcej nie jesteś.

Życie trwa tak długo, jak długo trwają nasze wzruszenia. Bez nich staje się tylko kurzem.

Mieć tylko jeden cel: być bardziej bezużytecznym niż muzyka.

Nieraz, gdy zanurzałem się w nocy, w głębokich nocach, które rozpościerają przed umysłem istotę świata, jak mogłem wiedzieć, czy jeszcze jestem, czy już mnie nie ma.

Żyć: doskonalić się w błędzie.

Kto nie widzi śmierci na różowo, cierpi na daltonizm serca.

Wierzę w ocalenie ludzkości, w przyszłość cyjanku...

Gdyby Noe miał dar czytania przyszłości, bez wątpienia zatopiłby arkę.

Szopen awansował fortepian do rangi suchot.

Starzejąc się, człowiek uczy się zamieniać swe trwogi na szyderstwa.