Emil Cioran

Pragnienie wielkości i bezużetyczności jest dla ludzkości najwyższym uzasadnieniem wszelkich działań.

[...] chyba prędzej zrozumiem zatwardziałego pijaka niż nałogowego odkupiciela.

Któż może być na tyle pozbawionym dumy, by ścierpieć, że cokolwiek poza nim istnieje? Czy miałbyś siłę przystać na tę myśl, że kiedy cię jeszcze nie było, już rozbrzmiewały pieśni, że kiedy ciebie nie będzie, trwać będzie poezja nocy?

Oto czego się nauczyłem, gdy straszliwa ciekawość wciągała mnie w meandry losów: tylko w martwych wodach odbijają się zwłoki myśli.

[...] miłość - to najstraszliwsza spośród rzeczy nieuchronnych.

Odchodząc, zapominasz siebie. Idąc, jesteś kimś innym - będąc, już więcej nie jesteś.

Życie trwa tak długo, jak długo trwają nasze wzruszenia. Bez nich staje się tylko kurzem.

Mieć tylko jeden cel: być bardziej bezużytecznym niż muzyka.

Nieraz, gdy zanurzałem się w nocy, w głębokich nocach, które rozpościerają przed umysłem istotę świata, jak mogłem wiedzieć, czy jeszcze jestem, czy już mnie nie ma.

Żyć: doskonalić się w błędzie.

Kto nie widzi śmierci na różowo, cierpi na daltonizm serca.

Wierzę w ocalenie ludzkości, w przyszłość cyjanku...