Dorota Masłowska

[...] parę razy mówi głośno: „ty zawsze ja nigdy! ty zawsze ja nigdy” - aby ją przekrzyczeć, ponieważ jest oczywiste, że ten argument choć mglisty zawsze jest prawdziwy, a kto mówi głośniej, ten każdą utarczkę słowną z łatwością wygrywa.

[...] lubił bardzo osoby biedne, lubił nędzę, ale raczej platonowską taką nędzy ideę, w tym mnóstwo jest poezji, ale nie jak stoją obok ciebie, jeżdżą z tobą jednym metrem, lubił nędzę, ale nie wszędzie i nie wszyscy naraz [...].