Jak zostałam wiedźmą. Opowieść autobiograficzna dla dorosłych i dzieci

Wszędzie siedzą tak samo, telewizję oglądają

i liczą, czy więcej, więcej mają

czy tak jak zawsze: za mało, za mało, za mało

A jak już zasną, to nie śni im się nic ładnego, nie,

tylko że mają więcej, więcej, więcej, więcej –

albo że mają mniej, mniej, mniej, mniej, ciągle mniej,

prawie nic. I śnią im się te wszystkie

rzeczy, które muszą kupić, kupić, kupić i mieć, mieć, mieć

Lecz gdy tylko którą kupią, pojawia się wtem

inna, piękniejsza jeszcze bardziej. O nie, o nie, o nie!

I jęczą, i się męczą, i palcami chciwie przebierają po pościeli,

bo tę też by przecież chcieli.