Christopher Paolini

Kieruję się nie wyglądem ziemi, lecz wskazaniami słońca i gwiazd. A one nigdy nie zwodzą na manowce.

Żaden powietrzny łowca nie powinien skończyć jako ofiara. Lepiej zginąć w locie, niż umrzeć na ziemi.

– Czy mogłabyś nam powiedzieć, w którym domu mieszka Jeod?

– Mogłabym – odparła, nie przerywając pisania.

– A powiesz?

– Tak.

(…)

– Oczywiście, że powiem, wystarczy tylko zapytać! Najpierw spytałeś, czy mogłabym wam powiedzieć, potem, czy zechcę powiedzieć. Ale nie zadałeś właściwego pytania.

Nic nie jest bardziej niebezpieczne niż wróg, który nie ma nic do stracenia.

To, jak wyglądam, nie zmienia tego kim jestem.

Ludzie mają irytujący zwyczaj pamiętania rzeczy, których nie powinni pamiętać.

Strzeż się, kamień się zmienia.

Ci, którzy kochają ból i cierpienie innych. Mają wiele twarzy, wiele masek, ale tylko jedno wspólne miano: zło. Nie da się go zrozumieć. Możemy jedynie opłakiwać ofiary i uczcić ich pamięć.

To, co możliwe, jest rzeczą względną.

Słuchaj uważnie, a powiem ci dwie rzeczy. Kiedy nadejdzie czas i będziesz potrzebował broni, szukaj pod korzeniami drzewa Menoa. A gdy wszystko wyda się stracone, a twoja moc nie wystarczy, idź pod skałę Kuthian i wymów swe imię, by otworzyć Kryptę Dusz.

Przyszłość może nas zranić tylko w jedne sposób – powodując troski.

Ludzie często wiedzą, co muszą zrobić, wystarczy, byś wskazał im drogę. Na tym właśnie polega mądrość.