Carlos Ruiz Zafón

Maski ujawniają prawdziwą twarz kryjącej się za nimi osoby…

Morze takie już jest, po jakimś czasie oddaje wszystko, szczególnie zaś wspomnienia.

Nauczył się [Dorian], że petanka to zajęcie dla obywateli bliższych emeryturze, uganianie się za dziewczynami zaś to zajęcie dla piętnastolatków zadzierających nosa, ofiar burz hormonalnych atakujących cerę i zdrowy rozsądek. W jego wieku natomiast trzeba było cieszyć się rowerem, fantazjować i uważnie przyglądać się światu, w nadziei, że świat wreszcie zauważy ciebie.

(…) szkoda czasu na jakiekolwiek próby zmieniania świata, wystarczy uważać, by świat nie zmienił ciebie.

Czasami to, co najbardziej prawdziwe, dzieje się tylko w wyobraźni. Wspominamy tylko to, co nigdy się nie wydarzyło.

Fantazja to liczby, Dorianie. W tym tkwi cała sztuczka.

Wiedziała, że cienie wielkiego miasta nie zdołają jej tu dosięgnąć, ale odległość nie jest przeszkodą dla pamięci.

Nie we wszystko, co widzą twoje oczy, powinieneś wierzyć. Obraz rzeczywistości, jaki podsuwają nam nasze oczy, jest tylko iluzją, efektem optycznym.

Na tym świecie cieni i świateł wszyscy, każdy z nas, musimy odnaleźć swoją własną drogę.

Samotność jest czasem drogą, która pozwala osiągnąć wewnętrzny spokój.

Nic nie jest tym, czym się wydaje.

Dopiero z upływem lat zaczyna się dostrzegać pewne rzeczy. Teraz wiem na przykład, że życie dzieli się zasadniczo na trzy etapy. Najpierw człowiek nawet nie myśli o tym, że się starzeje, że czas płynie i że od pierwszej chwili, od samych narodzin, zmierzamy do wiadomego końca. Kiedy mija pierwsza młodość, wkraczamy w drugi okres i uświadamiamy sobie, jak kruche jest nasze życie. To, co z początku jest tylko bliżej nieokreślonym niepokojem, przybiera na sile, stając się wreszcie morzem wątpliwości i pytań, które towarzyszą nam przez resztę dni. I w końcu u kresu życia rozpoczyna się trzeci etap, okres pogodzenia się z rzeczywistością. Wówczas nie pozostaje nam nic innego, jak tylko zaakceptować naszą kondycję i czekać.