Carlos Ruiz Zafón

Mówienie jest rzeczą głupców, milczenie - tchórzy, a słuchanie rzeczą mędrców.

[...] Paryż jest na tyle duży, żeby się zgubić, ale i na tyle mały zarazem, żeby móc coś dla siebie znaleźć.

Życie na ulicy uczy nas więcej, niż sami chcemy wiedzieć.

Książki są lustrem: widzisz w nich tylko to, co już masz w sobie.

Niewiele jest powodów, żeby mówić prawdę, za to jest ich bez liku, żeby kłamać...

Zaloty są jak tango: czysty absurd i same esy-floresy.

[...] obca osoba widzi nas takimi, jakimi jesteśmy, a nie takimi, jakimi staramy się jej wydać.

Ktoś kiedyś powiedział, że w chwili, kiedy zaczynasz zastanawiać się, czy kochasz kogoś, przestałeś go już kochać na zawsze.

Słowa, którymi z małostkowości czy z ignorancji zatruwa się serce własnego dziecka, zostają na zawsze w pamięci i prędzej czy później spopielają mu duszę.

Są więzienia gorsze od słów, Danielu.

Darwin był idealistą i marzycielem [...]. Jaka tam ewolucja. Zanim trafię na jednego myślącego, muszę stoczyć bitwę z dziewięcioma orangutanami.

[Ludzie] Są głupi, a nie źli [...]. Głupi. To nie to samo. Zło zakłada jakąś moralną determinację, jakiś zamiar i pewną myśl. A głupiec nie pomyśli ani się nie zastanowi. Działa instynktownie, jak zwierzę, przekonany, że robi dobrze, że zawsze ma rację; dumny, że przypierdala, za przeproszeniem, każdemu, kto widzi mu się inny od niego samego [...].