Carlos Ruiz Zafón

Życie przelatuje szybko, zwłaszcza te lata, które warto przeżyć.

Telewizja (…) to antychryst i ośmielam się twierdzić, że wystarczą trzy lub cztery pokolenia, a ludzie nie będą wiedzieć, jak się samemu bąka puszcza, człowiek wróci do jaskiń, do średniowiecznego barbarzyństwa i do stanu zidiocenia, z którego pierwotniak pantofelek wyrósł już w okresie plejstocenu. Ten świat nie zginie od bomby atomowej, jak prorokują gazety, ale umrze ze śmiechu, ze strywializowania, z obracania wszystkiego w żart, na domiar złego w kiepski żart.

– Tak naprawdę to niewiele wiem o kobietach.

– Wiedzieć to nikt nie wie, ani Freud, ani one same, ale to jest jak elektryczność, nie trzeba wiedzieć, jak działa, żeby cię kopnęło.

Życie nauczyło mnie nie tracić nadziei, ale też się do niej zbytnio nie przywiązywać. Jest okrutna i próżna, wolna od skrupułów.

Wy, kobiety, idziecie za głosem serca i nie dajecie wiary głupstwom (…) Dlatego żyjecie dłużej.

Zachłanność jest grzechem śmiertelnym, gdy bida piszczy.

Wspomnienia są gorsze niż kule.

Wino przeistacza mędrca w głupca, a głupca w mędrca.

W tym życiu jedynie uprzedzenia roszczą sobie prawo do wydawania patentu na prawdę.

We wszystkim zawarty jest tajemny zamysł, którego nie pojmujemy. (…) Wszystko stanowi część czegoś, czego nie możemy pojąć, ale co nami włada.

W naszym interesie nie należy ufać nawet spisowi treści.

Większość z nas ma szczęście lub nieszczęście obserwowania, jak życie kończy się po trochu, wcale nie zdając sobie z tego sprawy.