Umberto Eco

Lepiej bowiem być prześladowanym niż prześladowcą.

Miłość odsłania zgodność dwóch istot, przeznaczonych sobie od początku czasu, jak zawsze było przez Los zdecydowane.

Ferro przypomina historię pewnej wdowy, która zasmuciwszy się po śmierci męża, trzymała przy sobie białą gołębicę i wyrzucano to jej, na co odpowiadała dolor non color, liczy się ból, a nie kolor.

Każda rzecz myśli, ale wedle swego skomplikowania.

Miłość czyni z nas wrogów siebie samych. Lękasz się, że osiągnięcie celu przyniesie rozczarowanie. Rozkoszujesz się in limine (…), przyjemność czerpiesz z opóźnienia.

Jeśli chcesz, żeby ci wierzono, udawaj. Nie ma perfekcji bez blasku machinacji.

Miłość jednoczy tylko dwie istoty, które w pewnym sensie już przedtem miały tę samą naturę, ducha szlachetnego z duchem równie szlachetnym i ducha prostackiego z duchem równie prostackim.

Czy Bóg, nauczyciel geometrii, mógłby, choćby i z potrzeby sprawiedliwości, stworzyć nieład piekła i śmiać się z tego przewrócenia wszelkiego przewrotu?

Daremnie się bronisz. Teraz już świat cały ku jednemu zmierza celowi, a jest nim piekło.

Bóg(…) jest wielką relacją wszystkich relacji wszechświata.

Dewiza to tajemnicza rozwaga (…). Dewiza więcej zakrywała, niż odkrywała. Nie obciążała ducha materią, lecz żywiła go esencjami.

Melancholia nie jest osadem krwi, lecz jej kwiatem, i rodzi bohaterów, ponieważ pcha ich do najzuchwalszych czynów, jako że jest bliska szaleństwu.