Cytaty o śmierci

I było mi dobrze, bo wiedziałem, że umieram.

Wybrałem śmierć, a jednak żyłem dalej, z kawałkiem wiosła w dłoni, gotów walczyć o życie. Walczyć o to, na czym już mi zupełnie nie zależało.

[...] gdy stajemy oko w oko ze śmiercią, budzi się instynkt przetrwania.

Cokolwiek zrobisz, w tym roku albo za sto lat, i tak będziesz martwy na zawsze.

Nie ma gorszego nieszczęścia jak umierać w samotności.

[...] umrzeć to znaczy już nigdy więcej nie spotkać przyjaciół.

W zmarłym jest coś przytłaczającego. Śmierć sama w sobie jest władzą. Przemianą równie wspaniałą jak życie, a przecież o tyleż trudniejszą do zrozumienia.

Śmierć wprawia wszystkich w zdenerwowanie, skłania do robienia niezwykłych rzeczy; wywołuje reakcję łańcuchową działań i emocji, która się rozprzestrzenia, wciąż dalej i dalej, obejmując coraz więcej ludzi i spraw.

Ostatecznie dla należycie zorganizowanego umysłu śmierć to tylko początek nowej wielkiej przygody.

Czy ideały są osiągalne? Czy my, ludzie, żyjemy po to, by zlikwidować śmierć? Nie, żyjemy po to, by się jej bać, a potem znów kochać, i właśnie dzięki niej, czasem na przeciąg jednej tylko godziny, płonie tak pięknie ta odrobina życia.

Gdzie w tym mieście, gdzie na tym świecie żyje człowiek, którego śmierć byłaby dla mnie stratą? I gdzie jest człowiek, dla którego moja śmierć miałby jakieś znaczenie?

Pośpiech nie był konieczny, moja decyzja śmierci nie była chwilowym kaprysem. Była dojrzałym twardym owocem, który powoli wzrastał i nabierał wagi, łagodnie kołysał się na wietrze losu, byłem przekonany, że następny podmuch z pewnością go strąci.