Cytaty o kobietach

Ponieważ nigdy nie wiadomo, czym jest prawda, mądra kobieta uczy się doceniać kłamstwa. Wybiera tylko najlepsze i najbardziej satysfakcjonujące i tymi się właśnie otacza.

Jakby każda rozmowa z kobietą była egzaminem, któregomężczyzna nie może zdać, ponieważ nie ma klucza do szyfru i nigdy nie zrozumie, czego tak naprawdę dotyczy rozmowa. Gdyby zdołał zrozumieć, choćby jeden jedyny raz, idealny związek pomiędzy mężczyznami i kobietami stałby się możliwy.

Powiadam: kobiety nie muszą dbać o wiecznotrwałość, ponieważ ucielesniają życie; mężczyźni natomiast mogą tylko poza sobą dowodzić wiecznotrwałości, budując dom, sadząc drzewo, dokonując czynu, ginąc na polu chwały, ale przedtem jeszcze płodząc dzieciaczki. Kto nie może rodzić, ten jest w najlepszym razie domniemanym ojcem i nie umywa się do natury.

Ojcowie byli dla niej zawsze śmiechu warci. Toteż zamężne kobieciny w ich mieszczańskich klatkach nazywała „ufryzowanymi królicami”, które muszą nadstawiać się swoim samcom.

Pokój pozostawał zawsze tylko okresem, w którym człowiek przygotowuje się do następnego kataklizmu, ten diabelski krąg jest zamknięty jakby na wieki – chyba że zostanie przełamany przez te, które dotychczas nie tworzyły historii, którym nie dane było rozwiązywanie notorycznych konfliktów historycznych, którym narzuciłem męską historię, którym historia zawsze przynosiła tylko cierpienie, które ponoszą koszta wojowniczego procesu i muszą wyrównywać zużycie ludzkiego materiału. Kobiety jako matki.

Niech kobiety z większym przejęciem zajmą się religią. Kuchnia daje wystarczającą władzę.

Niech sobie mężczyźni rżną się jak popadnie; jednakże my, kobiety, nie powinnyśmy zadowalać się byle mężczyzną, jaki znajdzie się pod ręką.

Ale łaskawa pani nie nadąża za modą. Coś gorszego nie może się kobiecie przytrafić.

Jednakże zdaniem feministycznego trybunału inkwizycja i jej procesy czarownic były typowo męskimi narzędziami rządzenia, mającymi złamać wciąż jeszcze kiełkujące w kobietach pragnienie wolności. Oskarżycielka powiedziała dosłownie: tak zwana czarownica, jako męska fikcja, jest zarazem projekcją życzeń i paradygmatem strachu.

Czy poświęcenie nie jest najmocniejszym dowodem kobiecej siły? Czy mamy stwardnieć na kamień?

Kobiety panowały, bo były lepiej poinformowane.

Mówię, że jestem twarda jak głaz. A co mi tam! Tylko dla tego, że jestem kobietą, miałabym okazywać słabość?