Cytaty o humorze

Babcia Weatherwax nigdy się nie gubiła. Zawsze doskonale wiedziała, gdzie się znajduje, czasem tylko nie była pewna, gdzie jest wszystko inne.

– Jak się nazywają te małe, których jest po sto we wszystkim?

Magrat zdziwiła się. – Chodzi ci o procenty?

W Ramtopach nie brakowało płaskiego gruntu. Problem w tym, że w większości był pionowy.

Noc była czarna jak wnętrze kota.

Werminia to małe, czarno-białe zwierzątko, cenione dla swego futra. Jest ostrożniejszym kuzynem leminga: rzuca się jedynie z niewielkich kamyków.

Żłopanie przypomina picie, tylko więcej się wylewa.

Bagaż przyczaił się pod stołem i mag był mu za to wdzięczny. Zwykle w lokalach przynosił wstyd, gdyż przysuwał się do pijących i zmuszał ich, żeby karmili go chrupkami.

Powszechnie uznawano, że miasto jest bardzo zdrowe. Niewiele zarazków potrafiło tu przetrwać.

– Jak daleko musimy dotrzeć, żeby być bezpieczni? – spytała Conena. Rincewind zaryzykował spojrzenie za mur.

– Interesujący problem filozoficzny – stwierdził. – Dotarłem już daleko, a nigdy nie byłem bezpieczny.

– Szybko! Musisz pójść ze mną – rzuciła. – Grozi ci wielkie niebezpieczeństwo!

– Dlaczego?

– Bo cię zabiję, jeśli nie pójdziesz.

Mam wrażenie, że nie posiada pan żadnej pożytecznej umiejętności ani talentu. Czy myślał pan, żeby się zająć nauczaniem?

– Nie będę latał na żadnym dywanie! – syknął [Rincewind]. – Mam lęk gruntu.

– Chciałeś powiedzieć: wysokości – poprawiła go Conena. – I nie bądź głuptasem.

– Wiem, co chciałem powiedzieć. To grunt zabija!