Stanisław Wyspiański

Nie widzę, nie widzę dróg,

zaćmił mi się Bóg...

Musisz się wprzódy dość naszlochać,

napłakać, zbeczeć, razy wiele,

aże postawią cię w kościele,

a potem sobie możesz kochać.

A chyba to za jaką karę

Miłość jest taką nieszczęśliwą.

Za czyjąż winę, czyjąż karę

rwać chcą przędziwo Parki stare...?

Ach, tak bym chciała kochać bardzo!

Sami swoi, polska szopa,

i ja z chłopa, i wy z chłopa.

Chciałem zapukać w serduszko, coś usłyszeć, coś podsłuchać: jak się to tam musi ruchać, jak się to tam musi palić — ?!

Żeby mi tak rzekła która,

sercem już dysponująca,

tak po prostu: „no, chcę ciebie”,

jak jaka wiejska dziewczyna...

Ale Świętości nie szargać,

bo trza żeby święte były.

Jak się żenić, to się żenić!

Wyście sobie, a my sobie,

każden sobie rzepkę skrobie.

Polska to jest wielka rzecz (…).