Rafał Kosik

[...] jesteśmy z grubsza na wprost ulicy Sennej. [- powiedział Felix]

-Gdzie? – Net zerknął między liśćmi [drzewa].[...]

– Tam powinno być przejście. – Felix wskazał palcem przed siebie.

– To zabrzmiało jak z podręcznika dla początkujących satanistów – przestraszył się Net.

Przychodzi baba do lekarza, a lekarz Jamnik.

Cała jego [Neta] twarz i dłonie były zielone.[...]

– X-man... – powiedział wolno Felix.[...]

– To przez te bułgarskie tabletki na spokojny sen...[...]

– To nie są tabletki na sen, tylko do usuwania glonów z akwarium. Coś w tym stylu, w każdym razie. Tu jest rysunek ryby.

– Aha – powiedział Net. – Aha... Myślałem, że chodzi o to, że będę zdrów jak ryba.

– Byłeś u lekarza? U gastrologa na przykład.

– Bardziej u skinologa.[...]

– Lekarz od skóry nazywa się dermatolog.

– Boję się, że ten, do którego pójdę, będzie się nazywał Jamnik.[...]

– Mógłbyś usiąść w fotelu w kącie – zaproponował [Felix]. – W lampę obok wkręcimy zieloną żarówkę i wszyscy pomyślą, że ten twój kolor to sprawa światła.

– Lepiej wkręcić czerwoną – zauważyła Nika – to mu się kolor wyrówna.

– Nie...[...] Wtedy się zrobi czarny...[...]

– A może zrobimy dla gości konkurs malowania twarzy? – podsunęła Nika.

– Ta sytuacja was bawi? – Net był już wyraźnie rozeźlony.

– Po prostu ci zazdrościmy – odparł Felix.

– Głównie zdolności fotosyntezy – dodała Nika.

Przemijamy. Stare ustępuje miejsca nowemu, w ten sposób świat posuwa się naprzód. Ale pamiętajmy o tych, którzy odchodzą – ta pamięć daje im nieśmiertelność.

– Pan Drzazga ma podejście do wyborców jak ja do owsianki. – Net zgniótł ulotkę i wrzucił do kosza. – Wybory się jeszcze nie zaczęły, a ja już mam dosyć.

– Masz zielone ucho! – zauważyła nagle Aurelia.

– A... – Net odwrócił się drugim profilem. – Jechałem tu taksówką i... facet puszczał disco polo. Aż mi ucho zzieleniało...

Poniedziałkowa lekcja geografii zaczęła się tym samym rytuałem, co poprzednio.[...]Net odmówił odpowiedzi, a Konstancja wpisała mu pałę.[...]

– Nie martw się, stary – pocieszył go Felix[...]. – W dzienniku jest nie więcej niż dwadzieścia komórek w rządku tabeli. To się niedługo skończy.

Net przyjrzał się obudowie robota. Jego wzrok padł na napis z boku: „Konpopoz”.

– Skąd właściwie takie imię? – zapytał.

– Konpopoz to imię antycznego greckiego bohatera. – odparł robot.

– Bohaterskiego, antycznego czyściciela stajni chyba – rzucił Net, gdy wyszli z windy.

– Jeżeli chodzi o stajnię Augiasza – przytaknął Felix – to nie byłoby tak źle. Obawiam się, że to po prostu skrót od KONserwatora POwierzchni POZiomych.

Robot patrzył na niego chwilę, aż włączył mu się wentylator.

– O Boże... – szepnął Konpopoz, spuszczając wzrok. – O mój Boże...

Odwrócił się i szurając szczotkami, powoli odjechał.

– Ups... – syknął Felix.

– Chyba sprawiłeś mu przykrość – zauważyła Nika.

– Sprawiłeś przykrość odkurzaczowi – pokiwał głową Net. – To się może przyśnić.

– [...] jestem już przekonany, że nie tylko drzwi, ale i całe wnętrze stale się zmienia – powiedział Felix. – Elementy pojawiają się i znikają, kiedy na nie nie patrzymy.

– Znikają też gimnazjalistki – dodał ponuro Net. – A zaraz mogą zniknąć i gimnazjaliści...

– I program sztucznej inteligencji [- powiedział Manfred].

– Ty masz przynajmniej parę kopii...

Jeśli każdy będzie myślał, że problemem zajmie się ktoś inny, to nie zajmie się nim nikt.

– Gdzie teraz jest [Clevleen]? [- zapytała Nika.]

– Nie ma jej w jednym, konkretnym miejscu [- rzekł Zegarmistrz].

– Poćwiartował ją pan? – zapytał śmiertelnie poważnie Net.

– Zaraz będzie zupa grzybowa i karp po żydowsku.

– I ryba faszerowana – dodała pani Bielecka.

– Pychotka – zachwalał Net. – Macki lizać, po prostu. Ryba zmiksowana bez akwarium plus rodzyny, żelatynka i słodka marchewunia. Sushi kuca przy tym i popełnia seppuku pałeczkami.