Rafał Kosik

– Mój mąż potrafi wszystko naprawić, prawda Henry?

– O tak, kochanie.

– Ostatnio naprawił młynek do kawy.

– Naprawdę?

– Oh, Henry, nie bądź taki skromny. No powiedz panu. Prawda, że naprawiłeś młynek do kawy?

– O tak, kochanie, naprawiłem.

– Widzi pan? Naprawił.

– A czy będzie pan potrafił naprawić... to!

– O Boże! Nie, to niemożliwe!

– O Boże! To straszne!

– Przerażające!

– Mówił pan, że wszystko potrafi naprawić... Henry.

– Ale nie martwą kobietę, człowieku! Co jej się stało?!

– Osikowy kołek tkwiący w jej sercu niczego panu nie sugeruje?

– Niech mi pan nie mówi, że ona jest... że była...

– Tak, Henry. Ona jest, była wampirem. Wampirzycą.

– O Boże! Henry, tak się boję...

– W tym domu nie ma pani się czego obawiać. Jest pani moim gościem.

– Nie bój się, kochanie. Jestem przy tobie.

– Czy naprawi ją pan, Henry?

– No, sam nie wiem. Nie próbowałem nigdy naprawiać martwej wampirzycy. To trochę trudniejsze niż naprawa młynka do kawy.

– Znów mamy siedzieć na drzewie? – zapytał Net.[...] – Nie możemy tam zostawić... Ja wiem? Jakichś przyrządów, mierników czy czegoś?

– Przecież mieszkamy w Polsce. Ukradną po pięciu minutach.[...]

– Oby nas nie ukradli – mruknął Net.

– Na co komu trójka gimnazjalistów? – uśmiechnęła się Nika.

– Na przeszczepy?

– Trudno – Felix machnął ręką. – Widziałem go.

– Ponurego Żniwiarza? – zapytał Net.

– W warunkach celowo generowanych złudzeń optycznych nigdy nie ma całkowitej pewności, co się zobaczyło. Ale prawie na pewno to był on.

– Celowo generowanych... – powtórzył Net. – Masz na myśli tę kulę, odblaski i stroboskopy?

– Tak.

– A jak mówisz na latarkę? Ręczny miotacz fotonów?

– A może być na przykład legenda o królu Popielu i chomikach? – zapytała Klaudia.

– To były szczury, nie chomiki, kretynko – odpaliła Viola, szczupła blondynka z drugiej „b”. Popatrzyła na Klaudię z wyższością.

– Myszy, dla ścisłości – wyjaśnił Wiktor, ale nikt go nie usłyszał, bo obie klasy zaczęły się przerzucać argumentami.

– Chodziło o brak kota! Facet miał alergię na futro kota.

– Nie mógł pułapkować gryzoni mechanicznie? Przynęta, sprężyna...

– To było przed pierwszą wojną światową, kretynie. Pułapek na chomiki jeszcze nie wynaleziono.

– Chomiki są roślinożerne. To na pewno było coś innego.

– Inny gatunek chomika. Mięsożerny.

– Nie ma mięsożernych chomików!

– Są, tylko nikt ich nie chce hodować, odkąd zjadły Popiela.

– A po co on je hodował?

– Na futra! Przecież miał uczulenie na kocie, a w jakimś musiał chodzić. Sztuczne były wtedy bardzo drogie.

– Widziałeś kiedyś chomika? Na jeden nausznik by go nie starczyło.

– Zszywał je pewnie po kilka.

– Taaa... A z zębów robił groty do strzał.

– Mamże ci ja lustro plastikowe pójdę i trzasnę nim bydlę po głowie!

– Niezłe... Sam to wymyśliłeś?

– Cicho! Siedzisz w piwnicy i się boisz.

– Imprezka już się rozkręciła, jak widzę – skwitowała Aurelia.

– To nie jest tak, jak... – Net zamknął nogą drzwi łazienki.

– To właśnie jest tak, jak – poprawiła szybko Nika. – Czego się napijesz? Niestety piwa mnie ma.[...]

– Soczek możesz mi podać.

– Stoi na stole w salonie. Nakrętkę odkręca się w lewo.

[...] [Felix] sięgnął po prezent. Był nim mały, srebrny, plastikowy piesek z przegubowymi łapkami.[...]

– Tu jest [...] napisane – Nika wzięła w dłonie pudełko – że to zabawka dla dzieci powyżej trzech lat. Co za szczęście, że Felix jest starszy! Może nie połknie żadnej małej części.

Nie trafiłaś w drzwi wagonu metra?

Wyglądasz jak własne odbicie w witrynie sklepu mięsnego.

Czy jestem ostatnią paczką chipsów w sklepiku?

– Dosyć długo już idziemy – zauważył Felix. – Czy to aby na pewno jest skrót?

– To jest niezły skrót – powtórzył mechanicznie miś, wskazując kryptę.[...]

– Grobowiec pod świątynią czcicieli Misia Uszatka? – próbował zażartować Net.

– Wpadnijmy do tego fast fooda – poradził Net.[...]

[Felix, Net i Nika] weszli do środka i zbliżyli się do wolnej kasy.

– Trzy razy mielone świńskie racice – czarująco uśmiechnął się Net – z emulgatorami, w papce z benzoesanu sodu i glutaminianu potasu polanego utwardzonymi tłuszczami z dodatkiem wypełniacza, spulchniacza i aromatu ponoć identycznego z naturalnym.[...]

– Nie... mamy czegoś takiego...

– Macie, macie.[...]Nazywacie to cheeseburgerem.[...]

– No nie! – Net zajrzał do wnętrza pudełka z cheeseburgerem. – Bułka przykleiła się do tektury.

– Zjedz z pudełkiem – poradził Felix. – To niewiele zmieni.