Paulo Coelho

Żołnierze asyryjscy są dobrze wyćwiczeni. Gdy zaciągają się do wojska zasadzają nasiona drzew i codziennie skaczą ponad miejscem, gdzie je zasadzili. Nie nużą się i nie uważają tego za stratę czasu. Powoli drzewa wyrastają, a wojownicy skaczą coraz wyżej. W ten sposób cierpliwie i z oddaniem przygotowują się na przeciwności wojaczki.

Szkoda trwonić siły na strach.

Założyłem się sam ze sobą. Założyłem się, że Bóg istnieje.

Wieczność otwiera swe ramiona dla wszystkich dusz, z których każda miała swe zadanie do spełnienia. Bowiem wszystko, co istnieje pod słońcem, ma jakiś cel.

Wszystkie bitwy czemuś służą, nawet te przegrane.

Wojownik z dumą nosi swój mundur i staje przed wrogiem, bowiem ma odwagę. Szpieg zaś wdziewa szaty niewieście, bo jest tchórzem.

Świat jest zbiorowym snem bogów.

Gdybyśmy byli tak mądrzy, by wsłuchać się w ciszę! Lecz wciąż jesteśmy ludźmi i nie potrafimy nawet słuchać własnych rozmów.

Wojownik zawsze wie, o co warto walczyć. Nie podejmuje bitwy o obcą sprawę i nigdy nie traci czasu na zaczepki.

Wojownik godnie przyjmuje porażkę. Nie jest mu obojętna, ale też nie stara się przemienić jej w zwycięstwo. Ból porażki napełnia go goryczą, cierpi z powodu obojętności, a samotność doprowadza go do rozpaczy. A kiedy mija najgorsze, wylizuje swe rany i zaczyna wszystko od nowa. Wojownik wie, że wojna składa się w wielu bitew, dlatego idzie na przód.

Tradycja służy zachowaniu porządku świata. Jeśli ją złamiemy, świat się skończy.

„Przez całe życie pragnąłem miłości” – pomyślał. A przecież teraz, gdy miał ją w zasięgu ręki, a było tak bez wątpienia, kiedy wystarczyło tylko nie uciekać przed nią, jedyną jego myślą było zapomnieć o niej jak najprędzej.

Tylko Pan potrafi łączyć barwy harmonijnie.