Paulo Coelho

Czy nie uważasz, że starać się zrozumieć życie, to rzeczywisty problem?

Wojownik światła wie, że nikt nie jest głupcem, i że każdy może nauczyć się wiele od życia – nawet jeśli wymaga to czasu.

Daje z siebie zawsze to, co najlepsze, ale też najlepszego oczekuje od innych.

Stara się wydobyć na światło dzienne zalety i umiejętności każdego człowieka.

Niektórzy znajomi mówią mu: „Świat pełen jest niewdzięczników!”.

Wojownik nie daje się zbić z tropu i nie przestaje dodawać otuchy innym, bowiem to najlepszy sposób, by pobudzać da działania samego siebie

„Tak”.

„Miłość”.

„Bóg”.

Te słowa przychodzą nam najłatwiej i wypełniają olbrzymie przestrzenie pustki.

Jednak istnieje inne słowo, też bardzo krótkie, którego wypowiedzenie sprawia wielu ludziom nie lada kłopot: „Nie”.

Ten kto nigdy nie mówi „Nie” sądzi, że jest wspaniałomyślny, szlachetny i dobrze wychowany, bowiem „Nie” ma reputację słowa przeklętego, samolubnego i pospolitego.

Wojownik stara się nie wpaść w tę pułapkę.

Bowiem czasami mówiąc „Tak” innym, można powiedzieć „Nie” samemu sobie.

Dlatego jego usta nigdy nie wypowiadają „Tak”, kiedy jego serce mówi „Nie”

Człowiek walczy, by przetrwać, a nie po to, by się poddać.

Wróg jest zawsze odzwierciedleniem naszych słabostek.(...) Nasz wróg podejmuje walkę tylko dlatego, iż wie, iż może nas ugodzić. I to dokładnie w punkt, który w swej pysze uważamy za najsilniejszy. Podczas walki staramy się zawsze osłaniać naszą słabą stronę, wróg zaś uderza w miejsca źle chronione – te, których jesteśmy najpewniejsi. I ostatecznie ponosimy klęskę, ponieważ stało się to, do czego nie powinno było dojść: pozostawaliśmy wrogowi wybór sposobu walki.

Powinienem zawsze, mierząc się ze światem, sięgać po taką samą broń, jaką on mnie atakuje.

W świecie ludzi występuje pewna prawidłowość: tak krucha istota, jaką jest człowiek, stara się za wszelką cenę ukryć przed sobą to, czego ma absolutną pewność – świadomość nieuniknionej śmierci. I nie dostrzega, że w ludzkim życiu to właśnie ona mobilizuje do czynienia najwspanialszych rzeczy. Człowiek boi się przejścia na mroczną stronę, z przerażeniem spogląda na nieznane, a jedynym znanym mu sposobem przezwyciężenia tego strachu jest zapomnienie, że dni są policzone. Nie potrafi zrozumieć, że świadom śmierci mógłby zdobyć się na większą brawurę, posunąć znacznie dalej w codziennych bojach, ponieważ nie miałby nic do stracenia pamiętając, że śmierć jest nieunikniona.

Taniec jest jedną z najdoskonalszych form kontaktu z nieskończoną inteligencją.

Sekret każdej zdobyczy, której człowiek pożąda w tym życiu, sprowadzał się do najprostszego pod słońcem pytania: co z nim uczynić?

U naszego boku, oprócz otaczających nas i wspierających sił fizycznych, stoją też dwie główne siły duchowe: anioł i demon. Anioł zawsze nas ochrania, jest darem boskim – nie trzeba go wzywać. Oblicze twego anioła ukazuje się zawsze, gdy ze szlachetnością odnosisz się do świata. /jest strumieniem, polem, błękitem nieba. (...)

Demon również jest aniołem, lecz to potęga oswobodzona, zbuntowana. (...) odgrywa rolę głównego łącznika między tobą a światem. (...) Działa wyłącznie w sferze materialnej. Jest obecny w złocie Kościoła, ponieważ złoto pochodzi z ziemi, a ziemia to jego władztwo. Jest obecny w naszej pracy i stosunku do pieniądza. Jeśli dajemy mu wolność, zaczyna nas rozpraszać. Jeśli poddajemy go egzorcyzmom, tracimy wszystko, co dobre, a czego mógł nas nauczyć, ponieważ doskonale zna świat i ludzi.(...) Słuchając rad, wzywając go na pomoc, kiedy to konieczne, nigdy nie wolno pozwolić, by to on dyktował warunki.

Prawdziwą drogę mądrości poznać można po trzech cechach (...). Po pierwsze musi ona zawierać Agape (...); po wtóre, musi mieć praktyczne zastosowanie w życiu, w przeciwnym razie mądrość staje się bezużyteczna i rdzewieje jak miecz, którego nigdy nie użyłeś. I wreszcie po trzecie, musi to być droga, którą każdy jest w stanie przemierzyć. Jak choćby ta: Camino de Santiago.

Dla wojownika nie ma miłości niemożliwej do spełnienia. Ani milczenie, ani obojętność, ani odrzucenie nie są w stanie go onieśmielić. Wie, że pod lodowatym pancerzem, za którym czasem kryją się ludzie, bije gorące serce. Dlatego wojownik podejmuje większe niż inni ryzyko. Bez wytchnienia szuka miłości, nawet za cenę wielu „nie”, licznych powrotów na tarczy i dojmującego poczucia odrzucenia duszy i ciała. Wojownik nie daje się łatwo zastraszyć, kiedy poszukuje tego, co mu niezbędne do życia. Wie, że bez miłości jest niczym.