Ostatnio dodane

Nie można spać, gdy człowiek pełen jest uczuć, których nie da się wypowiedzieć słowami.

Sądzisz że coś o mnie wiesz, ale to tylko wspomnienia, nic więcej.

Bo Ziemia nie po to z takim trudem krąży wokół Słońca, by ludzie beztrosko się na niej bawili.

Wspomnienia oddalają się i bledną, jak zniszczone komórki.

Czyż na tym Świecie, któremu brak doskonałości, nie ma miejsca i na rzeczy bezsensowne? Usuń z niedoskonałego życia wszystko, co nie ma sensu, a utraci ono nawet swą niedoskonałość.

Ludzie często uciekają w sferę nierealną. Powodem jest to (…), że tak wydaje się łatwiej.

Zwykle trudno opowiedzieć o tym, o czym naprawdę chce się opowiedzieć.

Kiedy poznaję kogoś nowego, zawsze proszę, żeby opowiedział mi o sobie w dziesięć minut. I potem myślę o tej osobie w sposób zupełnie przeciwny, niż mi o sobie opowiedziała. Myślisz, że to niesłuszne? – Nie – potrząsnąłem głową – myślę, że postępujesz słusznie.

Ludzie dzielą się na realnie przeciętnych i nierealnie przeciętnych. Ty najwyraźniej należysz do tych drugich. Lepiej o tym pamiętaj. Twój los to los nierealnej przeciętności.

Każdy z nas ma coś wyjątkowego, co może zdobyć tylko w wyjątkowym okresie życia. Coś w rodzaju małego płomyka. Nieliczni uważni i uprzywilejowani pielęgnują ten płomień, dbają o niego, trzymają niczym pochodnie oświetlającą ich życie. Kiedy jednak ten płomień gaśnie to już na zawsze. Ja straciłem nie tylko Sumire. Straciłem również ten drogocenny płomień.

Staczanie zaczyna się od bardzo małych zmian. I potem jak plama której nie można zetrzeć rozlewa się po całym ciele.

Jeśli przez pewien określony czas człowiek skupi się na czekaniu, to potem robi się już wszystko jedno. Choćby to było pięć, dziesięć lat czy miesiąc. Wszystko jedno.