Ostatnio dodane

Ja ciebie dotąd widzę, piękna maro senna!

Któż zbadał puszcz litewskich przepastne krainy

Aż do samego środka, do jądra gęstwiny?

Kraj lat dziecinnych! On zawsze zostanie

Święty i czysty jak pierwsze kochanie.

Jacyś Francuzi wymowni

Zrobili wynalazek: iż ludzie są równi.

Ach, to może ostatni! Patrzcie, patrzcie, młodzi,

Może ostatni, co tak poloneza wodzi!

Dosyć mnie na ponczyk i lulkę tabaki. A was lubię, że z wami sobie zjem, popiję,

Pohulam, pogawędzę, i tak sobie żyję.

Domeyki i Doweyki wszystkie sprzeciwieństwa

Pochodziły, rzecz dziwna, z nazwisk podobieństwa.

Bo kto siedzi w Ojczyźnie i cierpi niewolę, aby zachować życie, ten straci Ojczyznę i życie; a kto opuści Ojczyznę, aby bronił Wolności narażeniem życia swego, ten obroni Ojczyznę i będzie żyć wiecznie.

Była to maskarada, zapustna swawola,

Po której miał przyjść wkrótce wielki post – niewola!

Brama na wciąż otwarta przechodniom ogłasza,

Że gościnna i wszystkich w gościnę zaprasza.

Krótkie z sobą spędziliśmy chwile;

Ale one mnie przeszły tak słodko, tak mile,

Że będą długo, zawsze myśli mej przytomne,

I dalibóg, że nigdy ciebie nie zapomnę.

Dopóki wiara kwitła, szanowano prawa,

Była wolność z porządkiem i z dostatkiem sława.