Osamu Dazai

Utraciłem prawo do nazywania się człowiekiem. Definitywnie przestałem już nim być.

Mam za sobą życie przepełnione wstydem.

Zalewałem się tanią sake, niemal zupełnie zaniedbując szkołę i zajęcia z malarstwa. A w listopadzie, kiedy byłem już w drugiej klasie liceum, wdałem się w romans z zamężną, starszą ode mnie kobietą i razem postanowiliśmy odebrać sobie życie. Potem nic już nie było takie samo jak przedtem. Zacząłem wagarować, nie uczyłem się, a mimo to udawało mi się, o dziwo, nawet nie najgorzej zdawać egzaminy i zaliczać przedmioty, dzięki czemu przynajmniej przez pewien czas utrzymywałem rodzinę w przekonaniu, że wszystko jest w porządku.

Ci, którzy przestrzegają zasad szkolnych, uważani są za idiotów. Za dziwaków. Niczego nie osiągną, zawsze będą biedni.

Była chłodna, jesienna noc. Czekałem, tak jak byliśmy umówieni, na Tsuneko (nie bardzo pamiętam, ale chyba tak miała na imię; cały ja – żeby nie pamiętać imienia kobiety, z którą próbowałem odebrać sobie życie) przy ulicznym kramie w którymś z zaułków Ginzy i jadłem niesmaczne sushi. Ciekawe, że nie jestem pewien imienia dziewczyny, za to doskonale zachowuję w pamięci beznadziejny smak jedzenia.

Chcę umrzeć. Muszę umrzeć. Już sam fakt, że żyję, jest źródłem grzechu.

Człowiek, który ma prawo do życia, powinien mieć również prawo do śmierci.

Zdarzało mi się niejeden raz w życiu pragnąć, aby ktoś mnie zabił, ale nigdy nie przyszło mi do głowy, żebym to ja miał kogoś zabić. Byłem przekonany, że odbierając życie komuś, kogo nie cierpiałem, oddałbym mu tylko przysługę, bo przyniósłbym mu w ten sposób wybawienie.

Najstraszniejsze jest wrażenie, że miotając się w ten sposób dzień za dniem, pozwalam, aby moje życie ulegało rozkładowi, podobnie jak liście bananowca, które gniją na drzewie, trzymając się gałęzi. Nie mogę tego dłużej znieść. Dlatego pragnę uciec z mojego obecnego życia, nawet za cenę złamania zasad etyki zawartej w Wyższych naukach dla kobiet.

Za mną była już szkoła podstawowa, gimnazjum, chodziłem do liceum i nie rozumiałem, na czym miałoby polegać przywiązanie do szkoły. Nigdy nawet nie próbowałem nauczyć się szkolnego hymnu. Nie minęło wiele czasu, gdy za sprawą jednego z kolegów z mojej szkółki malarskiej poznałem, co to alkohol, papierosy, prostytutki, a także lewicowe idee. Dziwna mieszanka, ale tak było.

Niekiedy myślałem sobie nawet, że gdyby z tych, powiedzmy, dziesięciu worków nieszczęść, które dźwigałem na barkach, ktoś wziął na siebie choćby jeden, toby się chyba pod nim załamał.