Mitch Albom

Życie musi się kiedyś skończyć. Miłość nie.

Kiedy ukazuje ci się zmarła bliska osoba, walczy z tym umysł, nie serce.

Ktoś się starzeje, ktoś inny rośnie. Narodziny i śmierć stanowią części jednej całości.

Spójrzmy na tę samą historię z dwóch różnych punktów widzenia. Ten sam dzień, ten sam moment, ale dla jednego kończy się szczęśliwie (…), a dla innego kończy się źle.

Pokój osiągniesz dopiero wtedy (…), kiedy sam go zawrzesz ze sobą.

Obcy (…) są rodziną, którą dopiero masz poznać.

Młodzi mężczyźni idą na wojnę. Czasem dlatego, że muszą, czasem dlatego, że chcą. Zawsze w duchu czują, że powinni. Bierze się to z zasłyszanych smutnych historii o życiu, w których od wieków odwaga mylnie utożsamiana jest z sięganiem po broń, a tchórzostwo z porzucaniem jej.

Na tym polega niebo. Masz zrozumieć swoje wczoraj.

Czasami, gdy składasz w ofierze coś naprawdę cennego, wcale tego nie tracisz. Ty tylko przekazujesz to komuś innemu.

Ludzie myślą, że niebo to rajski ogród, miejsce, gdzie mogą bujać w obłokach, beztrosko włóczyć się nad rzeką czy po górach. Ale sama tylko sceneria, bez pocieszenia, byłaby pusta, pozbawiona jakichkolwiek treści. Największym darem Boga jest to, że będziesz mógł zrozumieć, co zdarzyło się w twoim życiu, że zostanie ci wyjaśniony jego sens. To jest ten wieczny pokój, do którego dążysz.

Nie miałem nikogo, kto pomógłby mi przezwyciężyć rozpacz, i to był błąd. Trzeba dopuszczać ludzi do siebie. Trzeba wpuszczać ich do swojego serca.

Zostajesz odcięty od życia swojego jedynego dziecka i czujesz, jakby zatrzasnęły się za tobą stalowe drzwi; walisz w nie, ale nikt cię nie słyszy. A być niesłyszanym to pierwszy krok do poddania się, a poddanie się to pierwszy krok do samobójstwa.