Godziny

Miłość jest głęboka, jest tajemnicą – kto chciałby zrozumieć każdy jej szczegół?

Zawsze w głowie ma się lepszą wersję książki niż ta, którą udaje się przelać na papier.

Piękno jest dziwką, wolę pieniądze.

Lepiej, naprawdę, stanąć oko w oko z przerażającym wyzwaniem, niż żyć w ukryciu, jak gdyby nadal trwała wojna.

Dowcip i intelekt są czasami męczące; to powszechnie spotykane, niewiele znaczące popisy geniuszu.

Czy nie dlatego, przynajmniej do pewnego stopnia, kochamy dzieci, że żyją poza granicami cynizmu i ironii?

Co takiego strasznego jest w tym, że człowiek pragnie więcej młodości, więcej przyjemności?

Jeżeli jesteśmy niemal pozbawieni ciała, które stało się jedną wielką raną, chociaż robimy pod siebie, nadal desperacko trzymamy się życia.

Nie sądzę, by inne osoby mogłyby być tak szczęśliwe, jak my byliśmy.

Nie szczędzimy trudu, by pisać książki, które i tak nie zmienią świata, niezależnie od tego, ile włożymy w nie talentu i wysiłku, najbardziej szalonych nadziei. Żyjemy, robimy to, co robimy, potem kładziemy się spać – to takie proste i takie zwyczajne. Niektórzy wyskakują z okna, inni się topią czy zażywają zbyt dużo pigułek; znacznie więcej spośród nas ginie w wypadkach; a większość, zdecydowana, jest powolnie trawiona przez choroby lub, jeśli ma trochę szczęścia, tylko przez czas. Na pocieszenie pozostaje jedno: godzina w tym czy w tamtym miejscu, kiedy nasze życie, na przekór wszelkim przeciwnościom i oczekiwaniom, otwiera się nagle przed nami, dając to, co zawsze istniało w naszej wyobraźni, chociaż wszyscy z wyjątkiem dzieci (a może nawet i one) zdajemy sobie sprawę z tego, że po tych godzinach nieuchronnie nadejdą następne, znacznie bardzie ponure i trudne. A jednak lubimy to miasto, cieszymy się porankiem, ponad wszystko żywimy nadzieję na więcej.

Bóg jeden wie, dlaczego tak je kochamy.