Krystyna Siesicka

Człowiek to rzeczownik, a rzeczownikiem rządzą przypadki.

Łatwo jest kochać i odchodzi się łatwo. Najtrudniej jest wybaczyć.

(…) jak to dobrze, kiedy ma się koło siebie kawałek marynarki (…).

Czasami zmarnowane przedpołudnia dłużej zostają w pamięci niż inne… Wszystkie przedpołudnia tych wakacji zleją ci się w jedno miłe wspomnienie, tylko to przedpołudnie zachowa swoją indywidualność.

Przymknęłam oczy, żeby chociaż nie patrzeć na Marcina i zebrać w jednoznaczną całość rozkojarzone uczucia. Ale i to się nie powiodło. Marcin był przy mnie, powieki nie stały się barierą, którą mogłabym odgrodzić się od niego.

Można tęsknić za kimś, będąc o dwa kroki.

(…) chyba nigdy nie jest za późno i na nic nie jest za późno, kiedy w grę wchodzi człowiek. Nawet tego, który odszedł, można dogonić, nie dopędza się tylko pociągów!

Do tej pory drażniły mnie dziewczęta, które (…) rysowały ten nieszczęsny narząd na marginesach wszystkich książek i zeszytów (…). Ogarnęło mnie przerażenie, kiedy dostrzegłam ten objaw u siebie.

Ile wielkich spraw w życiu człowieka zależy od maleńkich, niedostrzegalnych nieomal decyzji.

W ciszy człowiek dokładniej chwyta wszystkie warianty własnych rozterek i niepokojów. Trudniej mu podjąć decyzję i to, co uważał już za rozstrzygnięte, znowu zaczyna rozmieniać na drobne.

Należy żyć tak, aby nie wstydzić się swojego miejsca w kogoś pamiętniku.

Chyba w żadnym innym uczuciu ludzie nie mijają się tak często, jak w tym. W gęstwinie słów, gestów, spojrzeń najtrudniej odnaleźć te, które są potrzebne…