Ken Kesey

Jak się człowiek skupi, może usłyszeć nawet bicie własnego serca.

Nigdy nie wiadomo, co komu w duszy gra.

Nikt nie jest naprawdę mocny, dopóki nie widzi, jak wszystko może być zabawne.

Człowiek traci grunt pod nogami, kiedy traci ochotę do śmiechu.

Jesteśmy szaleńcami z tego szpitala przy szosie, psychoceramikami, stukniętymi garnkami ludzkości.

Pierwszy umiera optymizm, po nim miłość, na końcu nadzieja.

Ale to wszystko prawda, nawet jeśli nie miało miejsca.

Nic na to nie poradzę. Matka mnie poroniła. Wysłuchałem tylu obelg, że umarłem. Urodziłem się martwy. Nic na to nie poradzę. Jestem zmęczony. Poddaję się. Wy macie jeszcze szansę. Wysłuchałem tylu obelg, że urodziłem się martwy. Wam jest łatwo. Ja urodziłem się martwy i miałem ciężkie życie. Jestem zmęczony. Zmęczyło mnie mówienie i stanie. Jestem już martwy pięćdziesiąt pięć lat.

Jest tu tak przyjemnie (…) – że tylko wariat mógłby chcieć stąd uciec.

Jeśli ktoś ma zamknięte oczy, niełatwo jest przejrzeć go na wylot.

Dobrze wiedziała, że ludzie jak to ludzie, prędzej czy później odsuwają się od jednostek dających z siebie więcej, niż muszą, od świętych Mikołajów, misjonarzy, filantropów i zaczynają pytać: Co im to daje?

(…) jeśli człowiek nie ma się na baczności, ludzie zmuszą go do robienia tego, czego chcą, albo – jeśli jest uparty – do robienia czegoś wręcz odwrotnego, po prostu im na złość