Julio Cortázar

[...] błądzą ci, co identyfikują szacunek z marmurem [...].

[...] wykazał tę zadziwiającą, właściwą mistrzom, oszczędność środków, często wyjaśniającą zwycięstwa inaczej nie do pojęcia.

Jedynie w snach, w poezji, w zabawie [...] z rzadka pochylamy się nad tym, czym byliśmy ongi, zanim staliśmy się tym, czym ewentualnie teraz jesteśmy.

Próżnością jest myśleć, że rozumiemy działanie czasu: grzebie on swoich zmarłych i chowa klucze.

Wystarczy pomyśleć, ile się zmienia, jeżeli zejdzie się z chodnika i zrobi trzy kroki po jezdni...

[...] trzeba na oścież otworzyć okna i wszystko wyrzucić na ulicę, a przede wszystkim samo okno i nas wraz z nim.

[...] nie sposób naprawdę oskarżać, dopóki pozostaje się w tym samym systemie, co przedmiot oskarżenia.

Do czegóż służy pisarz, jeżeli nie do burzenia literatury?

Fragment prozy może popsuć się nagle, niby kawałek polędwicy.

[...] jak się nie ma forsy, wszystko idzie jak kurwie w deszcz.

[...] nie sen jest najgorszy, najgorsze jest przebudzenie...

Wiedział, że bez wiary nie zdarza się nic z tego, co powinno nastąpić, z wiarą też zresztą prawie nigdy.