José Carlos Somoza

Genialni fizycy zawsze mieli w sobie coś patologicznego. Mózg homo sapiens nie może zagłębić się w świat kwantowy ani relatywistyczny, nie doznając poważnych zaburzeń.

Ale strach nie kieruje się logiką… (…) Strach, który czuję, przewyższa mój wstyd…!

Dziwne sprawy. Tak dziwne, jak śmierć mojej żony. Jak poezja, którą pan czyta… Wobec nich stajemy w obliczu alternatywy. Ja wybrałem być może łatwiejsze wyjście: próbuję być szczęśliwy, póki Bóg da, i zamykam oczy na dziwne sprawy, zostawiam je na zewnątrz. Te sprawy istnieją i zapraszają nas do środka, ale ja postanowiłem nie wchodzić.

Niektórzy płacą rachunki, inni je wystawiają.

Czasem najpiękniejsze jest misterium zapomnienia.

Alkohol (…) jest hagiograficzny! (…) Alkohol wymyśla niestworzone historie i odkrywa tajemnice.

Życie to potrzeba odczuwania nieustannej satysfakcji.

Żyjemy w pogmatwanym świecie (…). W świecie, który przekształcił się w sztukę, w czystą przyjemność ukrywania, udawania tego, czym się nie jest lub co nie istnieje. Może kiedyś tak nie było, dopadło nas to wbrew naszej prawdziwej naturze. Albo od początku b y l i ś m y t a c y. Naszą p r a w d z i w ą naturą jest m a s k a: teraz wreszcie ukształtowaliśmy rzeczywistość na miarę naszych potrzeb.

Każde wypowiedziane słowo ma swoją wagę

Każdy symptom ma swoja przyczynę, swoje źródło. Nawet koszmary są potrzebne, żeby maszyna mogła funkcjonować.

W świecie sztuki może zaistnieć wszystko, gdyż nic nie posiada znaczenia samo w sobie. Pewne rzeczy są sztuką, i tak jest, ponieważ zdecydowali o tym artyści, a publiczność przyznała im rację.

Nie można żyć bez marzeń