Pary

– Bierze pigułki antykoncepcyjne, prawda?

– Oczywiście. Witaj w raju.

Piet pozostał na sofie, podczas gdy oni skierowali się w stronę schodów. Angela pocałowała go na pożegnanie w policzek; nie poruszył głową. Bardzo wyraźnie poczuł zarys jej ust, jak gdyby była ogrzaną przez ogień kamienną rzeźbą.

Umieramy. Nie przez sekundę, kiedyś tam, w przyszłości. Umieramy cały czas, we wszystkich kierunkach. (…)

– Śmierć mnie podnieca. Umierać to być pieprzonym przez Boga. Będzie rozkosznie.

– Przecież nie wierzysz w Boga.

– W tego wierzę, Wielkiego Pana Śmierci. Codziennie czuję jego zapach (…)

Kiedy wyraził niepokój możliwością jej zajścia w ciążę, roześmiała się. Czyżby Angela nie używała jeszcze enovidu? „Witaj – powiedziała Georgene – w pigułkowym raju”. To beztroskie bluźnierstwo przyniosło mu ogromną ulgę.

To takie głupie, nie uważasz? Zdrada. Tyle z nią kłopotu.

Wzruszył ramionami, nie chcąc przyznać jej racji.

– To sposób na zapewnienie sobie przygód. Wyruszasz w świat w poszukiwaniu wiedzy.

– I co teraz wiemy, Piecie? – spytała (…)

– Wiemy, że z Boga się nie kpi – powiedział twardo.

– Nigdy nie miałam zamiaru kpić z Boga.

– Nie. Twój Bóg jest pomiędzy twoimi nogami, bezkształtny i wstydliwy, czekający na to, by go dotknąć.

– Terry i ja – ciągnął – nie mamy takiego pola manewru. Wierność to coś niepodważalnego. Czy wiesz, że według Kościoła małżeństwo jest sakramentem, którego para udziela sobie sama?

– Może sakrament powinien dawać więcej wolności. Czemu tyle zamieszania o cielesność? – spytał Piet. – Za pięćdziesiąt lat będzie już na nas rosła trawa. Wiesz, co dla mnie mogłoby być sakramentem? Angela pieprząca się z innym facetem, podczas gdy ja stoję nad nimi, rzucając na jego plecy płatki róż.