Umieramy. Nie przez sekundę, kiedyś tam, w przyszłości. Umieramy cały czas, we wszystkich kierunkach. (…) –… — John Updike

– Bierze pigułki antykoncepcyjne, prawda?

– Oczywiście. Witaj w raju.

Piet pozostał na sofie, podczas gdy oni skierowali się w stronę schodów. Angela pocałowała go na pożegnanie w policzek; nie poruszył głową. Bardzo wyraźnie poczuł zarys jej ust, jak gdyby była ogrzaną przez ogień kamienną rzeźbą.

Kiedy wyraził niepokój możliwością jej zajścia w ciążę, roześmiała się. Czyżby Angela nie używała jeszcze enovidu? „Witaj – powiedziała Georgene – w pigułkowym raju”. To beztroskie bluźnierstwo przyniosło mu ogromną ulgę.

To takie głupie, nie uważasz? Zdrada. Tyle z nią kłopotu.

Wzruszył ramionami, nie chcąc przyznać jej racji.

– To sposób na zapewnienie sobie przygód. Wyruszasz w świat w poszukiwaniu wiedzy.

– I co teraz wiemy, Piecie? – spytała (…)

– Wiemy, że z Boga się nie kpi – powiedział twardo.

– Nigdy nie miałam zamiaru kpić z Boga.

– Nie. Twój Bóg jest pomiędzy twoimi nogami, bezkształtny i wstydliwy, czekający na to, by go dotknąć.