Joe Abercrombie

Bayaz wyszczerzył zęby w uśmiechu. – Zasady są dobre dla dzieci. Trwa wojna, a na wojnie jedyną zbrodnią jest przegrana.

Luksus. Luksusu nienawidziła jeszcze bardziej niż ogrodów. Luksus był wyznacznikiem niewoli pewniejszym niż więzienne kraty.

Po co człowiekowi gust, kiedy ma pieniądze?

Nie ma lepszej zabawy niż poniżanie najbliższych przyjaciół.

Nieustraszoność, jak kiedyś stwierdził Logen Dziewięciopalcy, to sprzymierzeniec głupca.

Tylko ludzie zupełnie bezwartościowi są naprawdę wolni.

Długi, szantaż, zdrada. Co za potworny banał. Na tym polega problem z odpowiedziami: z niewiadomych powodów nigdy nie są nawet w połowie tak ekscytujące, jak pytania.

Można mieć wrogów, których nigdy nie widziało się na oczy (…); nie sposób jednak naprawdę nienawidzić człowieka, którego się wcześniej nie kochało.

– Władza wszystko tłumaczy. Tak brzmi moje pierwsze i ostatnie prawo, jedyne jakie uznaję.

– Władza w ręce ludu? – zapytał z drwiącym uśmieszkiem Bayaz. – Lud jej nie chce. Lud jej nie rozumie. Zresztą, co by z nią zrobił, do diabła, gdyby już ją uzyskał? Ludzie są jak dzieci... Nie, ludzie są dziećmi. Potrzebują kogoś, kto im powie, co mają robić.

Jedynym, co różni wojnę od morderstwa, jest liczba ofiar.

– Niewiele jest problemów, na które nie pomógłby kubek dobrej herbaty.

Logen wcisnął do cybucha grudkę chaggi.

– A topór w czaszce?