Zapisane na ciele

Nikt nie może nakazać miłości ustawowo. Nie można jej rozkazywać ani pochlebstwami namówić do służby. Miłość należy do siebie samej, głucha na błagania i niewzruszona wobec przemocy. Miłości nie można negocjować. Jedynie miłość jest silniejsza od pożądania i jest jedynym prawdziwym powodem oparcia się pokusie. Są tacy, którzy twierdzą, że przed pokusą można się zabarykadować w domu. To ci sami, którzy sądzą, że zabłąkane pragnienia można wypędzić z serca jak przekupniów ze świątyni. Może można, jeśli dniem i nocą myślisz o swoich słabych punktach, nie patrzysz, nie wąchasz, nie marzysz.

Czy nie ma innego sposobu? Czy szczęście jest zawsze kompromisem?

Temperatura gorąca i zimna, lodu i ognia – to skrajności, które wytaczają nasze życie.

Kiedy odchodzisz, zawsze pociągasz kogoś za sobą.

Dlaczego miarą miłości jest jej utrata?

Przeznaczenie jest pojęciem przerażającym. Nie chcę być skazana przez los, chcę wybierać.

Żadna woda nie ugasi pragnienia miłości, żadna powódź jej nie zatopi.

Ryzyko, które podejmujesz jest miarą tego, co cenisz.

Nie jestem typem, który potrafi zastąpić miłość wygodą, a namiętność przygodnymi znajomościami. Nie chcę nosić kapci w domu, a pantofle do tańca wkładać w małej garsonierze za rogiem. Tak właśnie się robi, prawda? Popakuj swe życie sprawnie jak w supermarkecie, nie mieszaj serca z wątrobą.

Stracić kogoś kochanego to zmienić swoje życie na zawsze. Nie przeżyjesz tego, bo „to” jest osobą, którą kochasz. Ból przemija, spotykasz nowych ludzi, ale pustka nigdy się nie wypełnia. Jakżeby mogła? Śmierć nie osłabia wyjątkowości kogoś, kto znaczył aż tyle, aby go opłakiwać.