Jean-Paul Sartre

[...] parę godzin czy parę lat czekania to w gruncie rzeczy wszystko jedno, kiedy już prysło złudzenie nieśmiertelności.

Musiałbym wreszcie zrozumieć... zrozumieć, że już nigdy nic nie zobaczę, nigdy nic nie usłyszę i że dla innych dalej świat będzie istniał.

To niezwykłe, jak można kłamać, przyznając sobie rację.

Rzadko się zdarza, aby samotny człowiek miał ochotę się śmiać [...].

Chciałbym rozeznać się w sobie, póki nie będzie za późno.

Tego właśnie należy unikać, nie szukać dziwności tam, gdzie nie ma nic.