Jan Sztaudynger

Była piękna, dobra, święta,

Do dziś płacę alimenta.

Brak okazji, odwagi, ochoty –

Powody niejednej cnoty.

Ciało ma duszy

Po same uszy.

Był las, wrzos i mech,

Powiedziała: „Niech”.

Albo wianek,

Albo Janek.

Bardziej potrafi nam popsuć krew

Pchła niźli lew.

Chwalę niewinną,

Lecz wolę inną.

Czuła żal doskonały,

Gdy się grzechy nie udały.

Chętnie się dzielę winą –

Z ładną dziewczyną.

Czasem się wielkie serca leczą –

Maleńką rzeczą…

Często trwalszy ślad na piasku

Niźli życie pełne blasku.

Cierpienie, gniotąc nas,

Człowieka zmienia w głaz.