Jan Sztaudynger

Najbardziej zawsze nadęci:

Kastraci i impotenci.

Na tym polega uwiąd starczy,

Że zamiast mówić, człowiek warczy.

Któż równa

Do gówna?

Mądry nawet tej nie wierzy,

Z którą aktualnie leży.

Dawno by świat diabli wzięli,

Gdyby brakło marzycieli.

Lubiła gorszycieli,

Jeśli swój fach umieli.

Na wieś go wywieźcie,

Bo naknocił w mieście.

Innych nie sądzę,

Sam też lecę na pieniądze.

Miłość to taka nauka,

Co w całym dziury szuka.

Ludzkość – to brzmi butnie,

I zawodzi okrutnie.

Fraszki – nie cuda,

Nie każda się uda.

Dzięki długoletniej wprawie sam siebie trawię.