Fiodor Dostojewski

Nie trzeba róść, gdzie nas nie posiano.

[...] niech pan nigdy nie ręczy za to, co się dzieje między mężem a żoną lub kochankiem a kochanką. Tutaj zawsze jest taki zakamarek, który całemu światu pozostaje nie znany, a znany jest tylko im dwojgu.

Stań się słońcem, a wszyscy cię zobaczą.

[...] oddaj się życiu wprost, bez rezonerstwa; nie bój się: ono samo wyniesie cię na brzeg i postawi na nogi.

[...] kajdany nie trwają wiecznie.

Są granice, których przekroczenie jest niebezpieczne: przekroczywszy je bowiem, wrócić już niepodobna.

Kto sumienie posiada, niech cierpi, skoro zdał sobie sprawę z pomyłki. Będzie mu to karą - obok katorgi.

Jakie to dziwne usposobienie: żyje pan w takim zamknięciu, że nie wie o rzeczach bezpośrednio pana dotyczących.

Człowiek to rozumny, jednak na to, by rozumnie postępować - sam rozum nie wystarcza.

[...] dotrzesz do takiej granicy, że gdy jej nie przekroczysz - będziesz nieszczęśliwa, a gdy przekroczysz - może jeszcze nieszczęśliwsza...

Kto kłamie dociera do prawdy! Gdybym nie kłamał, nie byłbym człowiekiem. Ani jednej prawdy nie dociekł, kto przedtem nie skłamał czternaście razy może nawet sto czternaście, i jest to rzecz w swoim rodzaju chlubna, lecz my nawet łamać nie umiemy wedle własnych wzorów!

Potrzebne są siły, siły; bez sił nic człowiek nie wskóra; siłę zaś zdobywa się też siłą, oto czego oni nie wiedzą.