Brudna robota

Mimo że rano, przed wyjazdem z Sedony, Charlie użył supermocnego antyperspirantu, to z powodu powtarzających się dźgnięć dwóch wilgotnych psich członków nie czuł się już tak świeżo.

– Sophie, zabierz je. Zabierz je.

– Pieski tańczą z tatą! – Dziewczynka zachichotała. – Tańcz, tatusiu!

Politycy – puszące się dziwki retoryki.

– Zobacz, Sophie, kotek. – Było mu przykro z powodu śmierci karalucha Niedźwiedzia. Może tego popołudnia wybierze się do sklepu ze zwierzętami i przywiezie córce nowego przyjaciela. Sophie zapiszczała z radości i wyciągnęła rękę w stronę kociaka.

– Umiesz powiedzieć „kotek”? – spytał Charlie. Pokazywała zwierzątko rączką i uśmiechała się, tocząc z ust kropelki śliny.

– Chciałabyś kotka? Umiesz powiedzieć „kotek”? Sophie wciąż pokazywała kotka.

– Kotek – powiedziała.

I wtedy kotek padł trupem.

Tylko przygotowując się na śmierć, możesz prawdziwie żyć.

Wytrząsnął trochę majonezu na białą kromkę, by pokazać, że mówi poważnie.

O, Biały Diable, nie chcesz sobie przywłaszczyć tego fioletowego owocu, bo mam nad tobą przewagę czterech tysięcy lat cywilizacji. Moi dziadkowie budowali kolej i wydobywali srebro w kopalniach, a rodzice przeżyli trzęsienie ziemi, pożar i społeczeństwo, które zakazywało nawet być Chińczykiem. Jestem matką tuzina, babką setki i prababką legionu. Jestem historią, cierpieniem i mądrością. Jestem Buddą i smokiem. Więc łapy precz od mojego pieprzonego bakłażana, zanim je stracisz.

Tylko przez jakiś czas możesz się sprzeciwiać temu, kim jesteś. W końcu postanawiasz poddać się losowi.

Nigdy nie rozmawiałeś z pracownikami sklepu płytowego? Nigdzie na świecie nie znajdziesz większych pokładów nieuzasadnionej arogancji.

Zanim został Śmiercią, nigdy tak bardzo nie czuł, że żyje.

Głęboko wierzę, że pożądanie to główne źródło ludzkich cierpień, a najbardziej podstępną jego odmianę stanowi chęć posiadania.

Francuski lepiej wyraża głęboki noir mojej egzystencji.

Lazarus zaskomlał i popatrzył na Cesarza tak, jakby ten, kto umie mówić, powinien coś powiedzieć.

Większość z nas nie przechodzi przez życie jako jedna, kompletna osoba, która stawia czoło światu, jesteśmy całym zbiorowiskiem postaci. Kiedy ktoś umiera, scala się w duszę, esencję tego, kim jesteśmy, niezależną od masek, jakie nosimy w życiu. Nienawidzisz tych postaci, których zawsze nienawidziłaś, a kochasz te, które zawsze kochałaś. Siłą rzeczy coś takiego musi namieszać ci w głowie.