Tylko przygotowując się na śmierć, możesz prawdziwie żyć. — Christopher Moore

Mimo że rano, przed wyjazdem z Sedony, Charlie użył supermocnego antyperspirantu, to z powodu powtarzających się dźgnięć dwóch wilgotnych psich członków nie czuł się już tak świeżo.

– Sophie, zabierz je. Zabierz je.

– Pieski tańczą z tatą! – Dziewczynka zachichotała. – Tańcz, tatusiu!

Politycy – puszące się dziwki retoryki.

– Zobacz, Sophie, kotek. – Było mu przykro z powodu śmierci karalucha Niedźwiedzia. Może tego popołudnia wybierze się do sklepu ze zwierzętami i przywiezie córce nowego przyjaciela. Sophie zapiszczała z radości i wyciągnęła rękę w stronę kociaka.

– Umiesz powiedzieć „kotek”? – spytał Charlie. Pokazywała zwierzątko rączką i uśmiechała się, tocząc z ust kropelki śliny.

– Chciałabyś kotka? Umiesz powiedzieć „kotek”? Sophie wciąż pokazywała kotka.

– Kotek – powiedziała.

I wtedy kotek padł trupem.