Arthur Conan Doyle

Sama praca i przyjemność płynąca z uruchomienia moich szczególnych umiejętności umysłowych są dla mnie największą nagrodą.

Im bardziej pospolita i banalna jest zbrodnia, tym trudniej ją wykryć.

Głupiec zawsze znajdzie głupszego od siebie, który go podziwia.

To, czego się dokonuje lub nie, nie ma w życiu żadnego znaczenia (…). Liczy się wyłącznie to, co sądzą o tym ludzie.

Dla wielkiego umysłu nie ma rzeczy małych.

Mogę wykryć fakty, ale nie potrafię ich zmienić. Jeśli nie wyjdzie na jaw nic nowego i nieoczekiwanego, nie wiem doprawdy, na co mój klient mógłby liczyć.

Główny problem z ludźmi tego rodzaju jest taki, że nie wolno w żadnym wypadku dać im odczuć, że ich informacje mają dla nas jakiekolwiek znaczenie. Jeżeli to zrobisz, natychmiast zamkną się jak ostryga. Jeżeli wysłuchasz ich udając, że niezbyt to ciebie interesuje, bardzo prawdopodobnie uzyskasz informacje.

– Podział wydaje mi się raczej niesprawiedliwy – zauważyłem. – Właściwie wszystko w tej sprawie zrobiłeś ty. Ja zdobyłem żonę, Jones uznanie, a co zostaje dla ciebie?

– Dla mnie? Dla mnie zawsze jeszcze pozostaje kokaina. – I z tymi słowy Sherlock Holmes wyciągnął po nią szczupłą dłoń.

Półprawdy są gorsze od milczenia.

Gdy odrzucisz to, co niemożliwe, wszystko pozostałe, choćby najbardziej nieprawdopodobne, musi być prawdą.

Nie zapominaj o tym, że nie ma nic bardziej niezwykłego, niż zwykłe zdarzenia.

Mam dziwną konstrukcję. Praca nigdy mnie nie męczy, zaś bezczynność wyczerpuje mnie bezgranicznie.