Wiesław Myśliwski

Nigdy się [...] nikomu nie zwierzał, [...] skąpy w mowie, nieumiejętny w piśmie, bał się słow, że go oszukają, choć jego własne, i wierzył tylko milczeniu, tej jedynej niekłamanej możliwości wyznania.

Nic tak [...] zmęczenia nie koi jak śmierć, przytulniejsza od pierzyny.

Może [...] dlatego na tę śmierć wracają ludzie do swoich stron, w nadziei że się z nimi po znajomości obejdzie.

[...] w miejscu, gdzie się człowiek urodził, wszystko jest mu przyjazne, i ptak, i kamień, a noc i dzień dzielą się nie według światła i ciemności, lecz według snu i przebudzenia człowieka.