Strzeżcie się każdego, kto radzi Wam jak żyć, bez względu na jego wiek, pozycję, wykształcenie, status, płeć… — Tomasz Witkowski

Dzisiejszy renesans ruchu otwartej nauki, dzielenia się wynikami badań i danymi wskazuje, że zasady kultury darów bardziej sprzyjają nauce niż te oparte na indywidualizmie.

Poszukując autentyczności, nieuchronnie dochodzimy do ściany, której nie sposób pokonać, bowiem nasza ludzka zdolność do autorefleksji i samoświadomości, a co za tym idzie do kreowania i korygowania własnego wizerunku, nieodwołalnie skazuje nas na wygnanie z wymarzonego raju autentyczności. Bylibyśmy zatem autentyczni, śpiąc tylko lub udając się do pustelni bez nadziei spotkania drugiego człowieka? Czyż nie odważniej jest przyjąć perspektywę nieuniknionej autentyczności, która obejmuje to, jacy jesteśmy i co robimy na co dzień, włącznie z naszą zdolności do autorefleksji i z naszym dążeniem do bycia lepszą wersją samego siebie? Niech nas przed tym nie powstrzymają jęki upadającego w gruzy przemysłu wydobywczego autentyczności.

Pesymizm defensywny, polegający na rzetelnej próbie zrozumienia rzeczywistości i przygotowywaniu się do ewentualnych negatywnych scenariuszy, zapobiegł niejednej katastrofie, podczas gdy naiwny nadmiar optymizmu towarzyszący powierzchownemu oglądowi świata otwierał furtkę wielu niedorzecznościom.