Cytaty o strachu

Podobnie jak reagujemy lękiem, gdy ziemia zacznie drgać pod naszymi stopami lub gdy słońce ulegnie zaćmieniu, tak też zachowanie ludzkie, które wykracza poza granice przyjętych norm i jest niewytłumaczalne i nieprzewidzialne, budzi w nas lęk.

Człowiek żyjący w stałym lęku wyraźnie karłowacieje.

Są ludzie, którzy żyją w celibacie i wcale nie odczuwają niepokoju nerwicowego, a są tacy, którzy prowadzą dość intensywne życie seksualne i nie uwalnia ich to bynajmniej od lęków na podłożu seksualnym.

Lęk przed społecznym potępieniem jest u człowieka bardzo silny i zdarza się, że przeważa on nad lękiem biologicznym.

Każdy człowiek w mniejszym lub większym stopniu odczuwa lęk przed swym otoczeniem społecznym.

Człowiek więcej boi się tworów własnego umysłu niż konkretnej rzeczywistości.

Najpierw boimy sie tego, co na zewnątrz nas, a w końcu tego, co w nas.

Człowiek w swym repertuarze sygnałów lękowych prócz własnych ma te, które należą do historii całej ludzkości, a nawet całego świata zwierzęcego.

Nerwicowa hiperaktywność, rzucanie się w wir życia, nadmierne życie towarzyskie i społeczne, ustawiczne podróże, unikanie skupienia i samotności, typowe dla naszej cywilizacji, w znacznej mierze wywodzą się z nerwicowego lęku przed samotnością.

[...] chociaż serce ludzkie tęskni za Prawdą, [...] pierwszą reakcją istot ludzkich na Prawdę jest wrogość i strach.

Czego człowiek się boi, to jednocześnie też przyciąga.

W lęku kurczymy się, w miłości rozszerzamy. I tylko miłość może zwyciężyć lęk przed śmiercią.