Cytaty o prawdzie

Ktokolwiek dyskutuje, ten z reguły nie o prawdę walczy, lecz o własne zdanie i poczyna sobie pro ara et foci {w intencji domu i dobytku} i per fas et nefas, a jak pokazaliśmy, inaczej nawet nie może.

(…) człowiek jest zły z natury. Gdyby tak nie było, gdybyśmy byli z gruntu uczciwi, tobyśmy się w każdym sporze starali tylko o to, aby dojść do prawdy, nie bacząc na to, czy zgadza się ona z naszym pierwotnie wygłoszonym zdaniem, czy też ze zdaniem przeciwnika; byłoby rzeczą obojętną albo przynajmniej całkiem drugorzędną. Ale tak jak się rzeczy mają, jest to sprawa główna, wrodzona zaś próżność, tak szczególnie drażliwa na punkcie zdolności umysłowych, nie chce dopuścić do tego, aby nasze pierwotne twierdzenie okazało się fałszywe, a twierdzenie przeciwnika słuszne. Wydawałoby się wobec tego, że każdy powinien by po prostu starać się nie wysuwać innych twierdzeń jak tylko słuszne i w tym celu najpierw myśleć, a potem dopiero mówić. U większości ludzi jednak do wrodzonej próżności dołącza się jeszcze gadatliwość i wrodzona nieuczciwość.

Prawda jest groźna, a nauka stanowi zagrożenie publiczne.

Czasem czyta się jaśniej w tym, który kłamie, niż w tym, który mówi prawdę. Prawda oślepia jak światło. Kłamstwo, przeciwnie, jest pięknym zmierzchem, przydaje wartości wszystkim przedmiotom.

Mądrość znajduje się tylko w prawdzie.

Sprawa była tak przezroczysta, że wszyscy sobie o nią łeb rozwalali.

Prawda zawsze wychodzi na wierzch, dlatego zaraz musi dawać nura.

Prawda leży zazwyczaj pośrodku, najczęściej bez nagrobka.

Okno na świat można zasłonić gazetą.

Kłamstwo nie różni się niczym od prawdy, prócz tego, że nią nie jest.

Fakt będzie zawsze nagi, choćby był ubrany według ostatniej mody.

Dno jest dnem, nawet jeśli jest odwrócone do góry.