Sofokles

A dłużej mi zmarłym

Miłą być trzeba niż ziemi mieszkańcom,

Bo tam zostanę na wieki; tymczasem

Ty tu znieważaj święte prawa bogów.

Nie ma zaś większej klęski od nierządu:

On gubi miasta, on domy rozburza,

On wśród szeregów roznieca ucieczkę.

Bo ten, kto sądzi, iż sam posiadł mądrość, język i rozum, innym niedosięgłe bliżej poznany – okaże się pusty.

Kogo Bóg chce zgubić, wpierw mu rozum odbiera.

Współkochać przyszłam, nie współnienawidzić.

Tak, wiem, że się spodobam tym, których kochać powinnam bardziej.

O nic nie błagaj, bo próżne marzenia, by człowiek uszedł swego przeznaczenia.

Nieszczęściem dowiódł, że wśród ludzi tłumu największe klęski płyną z nierozumu.

Siła jest dziwów, lecz nad wszystkie sięga

Dziwy człowieka potęga.

Bo on prze śmiało poza sine morze,

Gdy toń się wzdyma i kłębi,

I z roku na rok swym lemieszem orze

Matkę ziemicę do głębi

Słowami świadczyć miłość – to nie miłość.