Obietnica poranka

Nic nie mogło mi się stać, skoro byłem jej happy endem.

Wobec intelektualnych, naukowych, ideologicznych wynaturzeń naszych czasów zboczenia seksualne znajdują w moim sercu słowa najtkliwszego przebaczenia.

Wydaje mi się czasem, że sam już żyję tylko z grzeczności i że jeśli pozwalam jeszcze bić memu sercu, to tylko dlatego, że bardzo lubię zwierzęta.

Nie udało mi się naprawić świata, pokonać głupoty i zła, przywrócić ludziom godności i sprawiedliwości, wygrałem jednak turniej ping – ponga w roku 1932 w Nicei i w dalszym ciągu każdego ranka wykonuję dwanaście pompek; cóż, nie należy się zniechęcać.

Nic nigdy nie można uważać za ostatecznie zdobyte, osiągnięte, utrwalone i zachowane.

Wydało mi się nagle, że to mój smutek jest sprawcą całego tego hałasu.

Psychoanaliza, jak wiele idei współczesnych, przybiera dziś postać totalitarnej aberracji, usiłuje narzucić nam obrożę swoich własnych perwersji.

Zawsze marzyłem o tym, by jakaś kobieta zrujnowała mnie moralnie, fizycznie i materialnie.

Świat jest pełen polskich patriotów. Niestety, niektórzy z nich są Niemcami, Francuzami, a inni Anglikami. Z tego powstają wojny.

Życie jest wybrukowane straconymi okazjami.

Nie należy nigdy porzucać kobiet, które się kocha; ogarnia je samotność, zwątpienie, zniechęcenie – i więcej nie trzeba.

Myślę dotąd, że dobrze jest w życiu mieć zawsze przy sobie trochę okruchów ciasta, jeśli się chce być kochanym w sposób naprawdę bezinteresowny.

Jeśli kobieta czegoś chce, Bóg tak chce.

Miłość macierzyńska to obietnica, którą życie nam daje u progu i której nie dotrzymuje nigdy. I z tym niedosytem pozostać trzeba do końca życia.