Richard Paul Evans

Możemy użalać się nad sobą i opłakiwać to, co straciliśmy, albo możemy wykorzystać porażki i stratę jako bodziec do rozwoju. Ostatecznie wybór zawsze należy do nas.

A błądzić jest rzeczą ludzką, a wybaczyć… no, to już może tylko miłość.

Nienawiść, pretensje i złość to pasożyty, które żywią się sercem do czasu, aż nie pozostanie nic, czym mogłaby się pożywić miłość.

Chcę, abyście czytając moją opowieść, pamiętali o jednej rzeczy. Że pomimo całego bólu – przeszłego, obecnego oraz tego, który jeszcze nadejdzie – postąpiłabym dokładnie tak samo. Oraz o tym, że czasu, który spędziłam z tym mężczyzną, nie oddałabym za nic – z wyjątkiem tego, za co, ostatecznie, go oddałam.

Przez dłuższy czas wpatrywała się w podłogę.

– Jak żyć, gdy już nie chce się dłużej żyć? Ile razy sam sobie zadawałem to pytanie? – pomyślałem. – Po jednym dniu naraz – odpowiedziałem cicho. – Po jednym dniu naraz.

Chyba jedyne, co wiedziałam na pewno, to fakt, że nie mogę jeszcze raz pozwolić się zniszczyć. Zbyt mało ze mnie zostało – moje serce było już niemal puste.

W życiu często jest tak, że najzwyklejsze decyzje mają najstraszniejsze konsekwencje.

Jeśli Bóg istnieje, to ma chore poczucie sprawiedliwości.

Jest taka historyjka o pewnym gentlemanie, który czytał gazetę w pociągu, gdy nagle konduktor zawołał: „Zepsuły się hamulce! Nabieramy szybkość i za chwilę rozbijemy się na stacji kolejowej – wszyscy z pociągu!” Pasażerowie zaczęli wyskakiwać, w chwili gdy konduktor już miał sam wyskoczyć, zauważył, że ów gentleman nadal spokojnie czyta gazetę. „ A pan nie skacze?” – zapytał. Gentlemen odpowiedział: „Zaczekam, aż będę na stacji, i wtedy podejmę decyzję.” Powinnam była wyskoczyć, zanim pociąg zaczął nabierać szybkości.