Paulo Coelho

Praca jest darem, kiedy pomaga zrozumieć, co robimy, ale może być przekleństwem, kiedy staje się ucieczką przed pytaniem o sens życia.

Nie ma ciał pięknych ani brzydkich, bo wszystkie przebyły tę samą drogę i są odzwierciedleniem duszy, która je zamieszkuje.

Czasami wkraczamy na jakąś drogę, mimo że w nią nie wierzymy. Wtedy sprawa jest prosta – wystarczy jedynie udowodnić sobie, że to droga nie dla nas. Jednak, w miarą rozwoju wydarzeń, gdy droga coraz pełniej nam się ukazuje, boimy się iść naprzód.

Bo człowiek zakochany potrafi pojąć niepojmowalne i rozpoznać niepoznawalne, jako że miłość jest kluczem do wszelkich tajemnic.

Słowa to zapisane na papierze łzy. Łzy to słowa, które trzeba uronić. Bez nich radość traci swój blask, a duszę przejmuje bezbrzeżny smutek.

Drugą Połowę można poznać po osobliwym blasku w oczach – tak od początku istnienia ludzie poznawali prawdziwą miłość.

Emocje są jak dzikie konie i potrzeba wielkiej mądrości, by je okiełznać.

To, co robisz teraz, może ocalić przeszłość i w konsekwencji zmienić przyszłość.

Była pewna, że jeśli podejmie ryzyko, przeżyje miłość, jakiej nigdy nie doświadczyła.

(...) dziewięćdziesiąt dziewięć procent ludzi na tej planecie boryka się na swój sposób z tym pytaniem. Po co tu jesteśmy? (...) A brzmi ona: nie wiem. Na pierwszy rzut oka może się to wydać przerażające, bo pozostawia nas bez oparcia wobec świata, jego spraw i samego sensu życia. Jednak gdy minie początkowe przerażenie, przyzwyczajamy się stopniowo do jedynego możliwego rozwiązania, jakim jest podążanie za naszymi marzeniami. Odwaga wędrowania w upragnionym kierunku jest jedynym sposobem udowodnienia, że ufamy Bogu.

Byłaś moją nadzieją w dniach samotności, niepokojem w chwilach zwątpienia i pewnością w chwilach wiary. Wiedziałem, że kiedyś spotkam moją drugą połowę (...); miałem ochotę żyć tylko dlatego, że wierzyłem w twoje istnienie.

Badamy to, co widzimy, ale nie zawsze to, co widzimy, istnieje naprawdę.