Ostatnio dodane

[...] zamieszkam [...] w odkarmionej, wolnej od plag Europie. W starej sklerotycznej Europie, stosunkowo grzecznej, prześladowanej przez swoje duchy, wystawionej na ataki agresorów.

Początek świadomego życia był końcem iluzji, iluzji niebycia, erupcją realności.

Nikt nie ustrzeże pustego domu [...].

[...] matka nie była moim wymysłem ani wynalazkiem sióstr, a jednak wciąż od nowa wyobrażałem ją sobie i zarazem odrzucałem.

Jestem taka zmęczona, leżąc tutaj i nic nie robiąc przez cały dzień.

Wszyscy obawialiśmy się jej trochę, kiedy milczała, ale znów przekonywała śpiewnym, rozmarzonym głosem, że to ona lęka się odrobinę nas, więc dlatego milczy.

Ktoś płakał głośno. Czy to byłem ja?

[...] często zamyślała się głęboko, ale kiedy pytaliśmy, o czym tak duma, zawsze zapewniała uroczyście, że nie myślała o niczym.

Ludzie tłoczą się w ekspresach, ale zapomnieli już, czego szukają.

Kraj łez jest taki tajemniczy!

...ludzie hodują pięć tysięcy róż w jednym ogrodzie... i nie znajdują w nich tego, czego szukają...

Przecież wszyscy dorośli byli kiedyś dziećmi. (Ale niewielu z nich pamięta o tym).